BAKIŞ AÇISI

Bazen bakarız ama gördüğümüzü zannederiz...Oysa baktığımız şey bizim sandığımızdan cok başkadır...
Yaşadığımız olayları başımıza gelenleri kendi bakış açımazla görürüz...Yorumlar yaparız...Olaylar ve kişiler hakkında olur olmaz fikirler yürütürüz ..Böyle varsayımlarla yeriz kendimizide çevremizdekileride...
Birde diğer taraftan bakabilsek...Karşımızdakinin yerinden, onun gözlerinden, onun fikirlerinden, onun durduğu yerden...İşte belki ozaman gerçekten değişebilir bizim içinde hayat...Ozaman anlayabiliriz bir bebeğin niye ağladığını, küçük bir çocugun kendince büyük mantıklar kurarak bize yaptığı suprizi; Bizim için hiç hoş olmasa da onun gözlerindeki mutluluğu yaşamak için değmezmi? Bir an ocuk gibi düşünmek cokmu zor gelir insana? şu meşhur AT GÖZLÜKLERİNDEN neden herkeste bukadar çok var?
Aslında çocukluktan alışıyoruz bu "at gözlüklerini" takmaya...Hayal etmeye başladığımız anda vuruluyor darbeler...neden bulutlar pembe olmasın?boyama kitaplarının üzerindeki resimleri neden sadece örnek resimdeki gibi boyamak zorunda bırakılırz?Dışına taşıra taşıra boyamak hayallerimizi büyütücekse bukadar engel neden? Sonra alışıyoruz artık bizde zamanla bu düzene bulutlar daima mavi boyanmalı...ağaçlar yeşil olmalı...derken dahada büyüyoruz ...Kariyerimiz olmalı, sonra eşimiz ve mümkünse bakıcı elinde büyüyecek ideal eğitimi almış tek bir cocugumuz ...İşte şimdi mükemmele ulaştik sayılır diilmi?
Peki diğer açıdan bakmayı neden hiç düşünmüyoruz...Bulutların çocukken pembe olmasını onlardan sınırsız pamuk helva yapmayı, büyüdüğümüzde kendi istediğimiz için bir meslek sahibi olup çocuklarımızla ellerimizi batıra batıra sulu boya, kek pasta yapmayı...Gün sonunda başkalarının bize nekadar negatif hareketler yaptığı yerine bizlerin başkalarına nekadar pozitif işler yaptığımızı düşünmek daha keyifli olmazmı?
Bizler genelde agacın hep görünen yüzüne bakmayı tercih ediyoruz, ya arkasında ne olabilir acaba?