KIR ÇİÇEKLERİ

Hep kıymetlimdir benim papatyalar..kırda taş aralarında çıkarlar, zorluklara inat süslerler oldukları yeri, zorluklara dayanıklıdır ama bir okadar da narindir, başına gelicekleri bilsede, bir ayak altında yada bir sevgilinin elleri arasında hayatının tek tek kopartılıcağını bilsede çıkar ve gülümser...Ucuzdur belki ama anlam yüklüdür, saftır, temizdir bir okadarda güclüdür hayranı olduğu güneşe ulaşabilmek için uzatır durur boyunu...ulaşamaıycağını kendiside bilsede...Tam ortası sarıdır çünkü ayrılıktır sarı, beyaz yapraklar ise şefkat sevgi, ayrılığı öylesine sarmıstırki sinesine hapsolup kalmıstır tam göbeğinde...Bırakıp gidemez onu hiçbir yere...
Bir sevgilinin ellerinde son bulur seviyormu sevmiyormu anlamak için kopartılan her bir beyaz yaprak, ayrılığı dahada cok çıkartır ortaya herbir kopartılan yaprak cunku bilmezki sevgili kopardığı papatyanın yaprağı diil; sevgi sefkat saflıktır...Kendi egosunu bir çiçeği çıplak bırakarak tatmin etmektedir...Kimse bilmezki papatyaların bizi sevdiğini, hatta insanları insanlardan daha cok sevdiğini...